http://poezia.auf.ge/ Sat, 26 Sep 2020 10:59:46 GMT uCoz Web-Service პარეიდოლია რომ არ მჭირდეს, <br /> მეზობლის კარზე ვერ შევამჩნევდი <br /> ქვედა სართულიდან ამოსული შუქისგან შექმნილ <br /> ედვარდ მუნკის კივილს. <br /><br /> ფეხითმავალ გზაზე კი ორმოს, <br /> სადაც გაჭრილ ფოთოლზე იდო ქვა <br /> და ერთი მხრიდან კაცის სახე ყვიროდა <br /> და მეორედან ქალის სხეულს სურდა შ... პარეიდოლია რომ არ მჭირდეს, <br /> მეზობლის კარზე ვერ შევამჩნევდი <br /> ქვედა სართულიდან ამოსული შუქისგან შექმნილ <br /> ედვარდ მუნკის კივილს. <br /><br /> ფეხითმავალ გზაზე კი ორმოს, <br /> სადაც გაჭრილ ფოთოლზე იდო ქვა <br /> და ერთი მხრიდან კაცის სახე ყვიროდა <br /> და მეორედან ქალის სხეულს სურდა შეხება. <br /><br /> ზოგჯერ, <br /> ტალღურად გადავდივარ აპოფენიაში <br /> ისე რომ ვერც ვამჩნევ განსხვავებას, <br /> როგორც მეგალადონსა და უბრალო ზვიგენს შორის. <br /><br /> ზოგჯერ, <br /> ვუყურებ ფურცელს, ტილოს, კედელს, ტროტუარს, ხეს.. <br /> საკუთარ თავთან ვმღერი, ვხატავ, ვკიხულობ, ვწერ.. <br /> და ვგრძნობ ჩემში შემოდის ანამორფოზი, <br /> ყველანაირი სასმელის ან ბოლის გარეშე, <br /> ტვინი მერევა ქმედებით, მუსიკით, კინოთი, გრძნობებით.. <br /> მარტო ვარ, მარტო ვარ, მარტო ვარ, ფსიქოზი. <br /><br /> ხალხთან კი სითბო ან საერთოდ არარა <br /> ან ყველას ნახვა მსურს, ან კიდევ არავის <br /> ან რამის კეთება, ან სულაც არაფრის <br /> ხან ვესაუბრები ჩრდილებს, ხან — მათ ვკარგავ. <br /><br /> ზოგჯერ მომდის აზრები <br /> კონუსის ფორმის ლოკოკინა <br /> ან მშრომელი ჭიანჭველა ვიყო, <br /> მე თუ ვინმეს ფეხზე ვერ დავაყენებ, <br /> მათ გამოვადგე რამეთი მაინც.. <br /> ანდაც ია, ან გვირილა, <br /> რომელმაც იცის ან გახმება ან დაჭკნება, <br /> მაგრამ თვალსა და გულს გაუხარებს საყვარელ გოგონას. <br /><br /> ჩემს შიზოფრენიას გააჩნია <br /> თავისუფლების შესაზღუდი რამდენიმე ჩარჩო, <br /> მაგრამ ისაც ჩემი დახატულია, <br /> საკუთარ თავში, <br /> ისევე როგორც ბილი მილიგანის იდენტურობის დისოციაციური აშლილობა, <br /> და შესაძლოა ვიაზროვნო როგორც <br /> ნინო, მარიამი, ანი, თამარი, ქეთი, ნათია, თიკო, ია, სალომე. <br /> მაგრამ დავრჩე იმავე სხეულით, იმავე ნიკად, <br /> როგორც აქამდე მიცნობდით. <br /><br /> ნუ გეშინია გოგონა, <br /> მე შენ მიყვარხარ! <br /> ჩემთან, ჩემით იქნები დაცული აწ და მარადის <br /> და ჩემითვე მიიღებ შვებას, <br /> რომელიც გეგონება თავისუფლება, <br /> არადა ეს იმ მოვალეობების დასაწყისი იქნება, <br /> რაზე ოცნებითაც სრულდება ეს ლექსი.. <br /><br /> <span style="font-size:15pt">ამ ლექსის ვიდეო იხილეთ აქ — <a href="https://youtube.com/watch?v=EKj5y_1IgPI" target="_blank">youtube.com/watch?v=EKj5y_1IgPI</a> <br /> </span> https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4356 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4356 Sat, 26 Sep 2020 10:59:46 GMT სახეზე მომემატა ნაოჭი, <br /> წვერიც გამიხშირდა. <br /> მიღრმავდება თვალს ქვემოთ ღრმულები. <br /><br /> მივხვდი, <br /> ჩემს ეზოში <br /> ონკანიდან <br /> დღემდე წვეთავს <br /> ჩემს მიერ განვლილი <br /> და დარჩენილი წლები!.. <br /><br /> 2015-16 წ. სახეზე მომემატა ნაოჭი, <br /> წვერიც გამიხშირდა. <br /> მიღრმავდება თვალს ქვემოთ ღრმულები. <br /><br /> მივხვდი, <br /> ჩემს ეზოში <br /> ონკანიდან <br /> დღემდე წვეთავს <br /> ჩემს მიერ განვლილი <br /> და დარჩენილი წლები!.. <br /><br /> 2015-16 წ. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4354 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4354 Sat, 26 Sep 2020 10:56:59 GMT ინდუიზმი, უფალი და ქალი <br /><br /> მფარველი ვიშნუ და გამანადგურებელი შივაც კი ლოცულობს <br /> ბრაჰმას, განეშასა და ინდრას ფეხებქვეშ. <br /><br /> შენ კი ისაც არ იცი ვის შესთხოვ და რას. <br /> რა ძალა აქვს მთელი გულით წაკითხულ "მამაო ჩვენო"-ს. <br /><br /> შენ ახლა უსმენ რომელიმე ჰიტს, <br /> მე კი... ინდუიზმი, უფალი და ქალი <br /><br /> მფარველი ვიშნუ და გამანადგურებელი შივაც კი ლოცულობს <br /> ბრაჰმას, განეშასა და ინდრას ფეხებქვეშ. <br /><br /> შენ კი ისაც არ იცი ვის შესთხოვ და რას. <br /> რა ძალა აქვს მთელი გულით წაკითხულ "მამაო ჩვენო"-ს. <br /><br /> შენ ახლა უსმენ რომელიმე ჰიტს, <br /> მე კი ვგრძნობ რომ ზღვაში უბრალოდ ფეხებს ისველებ, <br /> როდესაც მთის ძირში ვდგავარ და მწამს რომ დავლაშქრავ მას, <br /> რითაც გადავცურავ შენს ზღვასაც <br /> და გაგიკვალავ გზას. <br /><br /> ყურსასმენებიდან წამოსული მანტრას ენერგია ერევა <br /> დილის თხოვნებს უფალთან, <br /> ზემოქმედებს ფსიქიკაზე და იმიტომაც შეშლილს ამოგეჩემა — <br /> "ჰარე კრიშნა!" და 'უფალო შემიწყალე!" <br /><br /> რომლის არსი შენთვის ისეთივე მიუწვდომელია, <br /> როგორც ქოქოსის შეწირვა სპილოსთავიან მთავარსარდლისთვის, <br /> გამოცდების კარგად ჩასაბარებლად, <br /><br /> ან ნებისმიერ ღამეს, <br /> შენს სახლამდე მიმავალ გზაში ქრისტეს ნაფეხურები, <br /> როდესაც მას ხელში ეჭირე, <br /> ან უბრალოდ მოგყვებოდა რომ დაეცვი მოულოდნელი ტკივილისგან. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4353 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4353 Sat, 26 Sep 2020 10:53:36 GMT მე შემიძლია ის ხმა ჩავიწერო, <br /> როდესაც რადიოს უჭირს ტალღის დაჭერა, <br /> გარდავქმნა მორზეს კოდით და გავაგზავნო უსასრულობაში <br /> და სადმე დედამიწის მეორე მხარეს, <br /> ვიღაც ამ ხუმრობას მონათლავს რაიმე სერიოზულ აღმოჩენად, <br /> ისევე როგორც — <br /> თეთრი ხმაურის მოსმენა <br /> ნოსტრადამუს... მე შემიძლია ის ხმა ჩავიწერო, <br /> როდესაც რადიოს უჭირს ტალღის დაჭერა, <br /> გარდავქმნა მორზეს კოდით და გავაგზავნო უსასრულობაში <br /> და სადმე დედამიწის მეორე მხარეს, <br /> ვიღაც ამ ხუმრობას მონათლავს რაიმე სერიოზულ აღმოჩენად, <br /> ისევე როგორც — <br /> თეთრი ხმაურის მოსმენა <br /> ნოსტრადამუსის წინასწარმეტყველება, <br /> და ოუიჯის დაფასთან თამაში, <br /> რომელმაც შეიწირა რამდენიმე ადამიანი, <br /> სამივე გაპიარებული ბიზნესია, <br /> რომელიც ზემოქმედებს ადამიანის ფსიქიკაზე <br /> — მისივე პარეიდოლიის სახით <br /> და გვატყუებს მის არსებობაში, <br /> სადაც ვანგა ახლოსაც ვერ მივა იმ კარზე დასაკაკუნებლად, <br /> საიდანაც ისმის, <br /> იმ გარდაცვლილი ცნობადი სახეების სულების ხმა, <br /> რომლის ინტერესის შესაცნობად ცოცხლები ვიხდით ფულს, <br /> რითაც გვიჭირს — <br /> დავეხმაროთ საკუთარ თავებს თვითგანვითარებაში, <br /> და არა გაუმაძღარი მთავრობები ვკვებოთ <br /> რომლებიც თითქოს, <br /> საცვლებივითა და წინდებივით უნდა გვეცვალა, <br /> არამედ სხვადასხვა კონტინენტებზე, <br /> სხვადასხვა ქვეყნებში, <br /> კერძოდ, იმ მშიერი ხალხის დასაპურებლად გავიმეტოთ, <br /> ვინც შესაძლოა ისე გარდაიცვალოს, <br /> რომ ვერ მოახერხოს ამ ლექსის წაკითხვა.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4352 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4352 Sat, 26 Sep 2020 10:51:15 GMT შენ იქამდე ხარ პატარა გოგონა, <br /> სანამ თამაშობ თოჯინით, <br /> გსურს გამოკვებო, ჩააცვა, დააძინო და ჩაეხუტო მას. <br /><br /> გინდა შეურჩიო სახელი, <br /> რაც გენებოს დაარქვი, ანაბელის გარდა. <br /><br /> ღამდება შენი სურვილის გარეშე. <br /> როდესაც — <br /> მორიგი კოშმარის შემდეგ გულამოვარდნილი ... შენ იქამდე ხარ პატარა გოგონა, <br /> სანამ თამაშობ თოჯინით, <br /> გსურს გამოკვებო, ჩააცვა, დააძინო და ჩაეხუტო მას. <br /><br /> გინდა შეურჩიო სახელი, <br /> რაც გენებოს დაარქვი, ანაბელის გარდა. <br /><br /> ღამდება შენი სურვილის გარეშე. <br /> როდესაც — <br /> მორიგი კოშმარის შემდეგ გულამოვარდნილი გაიღვიძებ, <br /> და იგრძნობ, <br /> ის როგორ ცდილობდა სიზმარშივე შენს დამშვიდებას. <br /><br /> თვალდახუჭულიც განიცდი მისი ხელის სითბოს <br /> და როდესაც ის გაახელს ორივე თვალს, <br /> შესაძლოა გაიღვიძო სველი საწოლით. <br /><br /> დაგემართოს პედიაფობია, <br /> მაგრამ მაინც ვერ გაბედო გადააგდო საკუთარი თოჯინა, <br /> რომელიც ასე გიყვარდა და უვლიდი. <br /><br /> ახლა კი, <br /> ის იწყებს შენი ფსიქიკის მართვას, <br /> გამარცხებს უამრავი ცრუ რწმენების სახით, <br /> რომელსაც გაჯერებს, <br /> გაშინებს, <br /> როგორც სპირიტუალიზმით, <br /> ანუ არავისგან და არსაიდან გამოძახებული — <br /> შენგან ხორციელად სამუდამოდ მიტოვებული <br /> რომელიმე ადამიანის ჩასახლებული სულით, <br /> ან საკუთარი თავის, <br /> მშობლებისა და ნათესავების სიყვარულთან დაშორებით. <br /><br /> შენ კი ემორჩილები, <br /> შფოთავ, არ გყოფნის ჰაერი და გაქვს ძლიერი არითმია, <br /> ვერ ხვდები ვინ თუ რა ხარ, <br /> ან სად იმყოფები, <br /> ოფლიანობ და კანკალებ.. <br /><br /> ძლიერ გსურს <br /> ჩაეხუტო შენ საკუთარ დედას <br /> და გწამს რომ მას ჩაეძინა შენს გვერდით ოთახში, <br /> მაგრამ მალევე რწმუნდები, <br /> რომ შენს ბინას არ აქვს სხვა ოთახი!.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4351 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4351 Sat, 26 Sep 2020 10:49:02 GMT გათენდა. <br /> გავიღვიძე. <br /> მიჩვეული ვარ უშაქრო ყავას. <br /><br /> გამახსენდი. <br /> მომინდა ჩაგხუტებოდი, <br /> გაგსაუბრებოდი. <br /><br /> დასამშვიდებლად, <br /> ყავიან ჭიქაში ჩავიყარე სამი კოვზი შაქარი <br /> და უამრავ კილომეტს მიღმა <br /> შევიგრძენი <br /> შენი გათენებული დილის გემო.. გათენდა. <br /> გავიღვიძე. <br /> მიჩვეული ვარ უშაქრო ყავას. <br /><br /> გამახსენდი. <br /> მომინდა ჩაგხუტებოდი, <br /> გაგსაუბრებოდი. <br /><br /> დასამშვიდებლად, <br /> ყავიან ჭიქაში ჩავიყარე სამი კოვზი შაქარი <br /> და უამრავ კილომეტს მიღმა <br /> შევიგრძენი <br /> შენი გათენებული დილის გემო.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4350 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4350 Sat, 26 Sep 2020 10:40:14 GMT მარტოდ ხეტიალის შემდეგ <br /> ავედი სახლში. <br /><br /> შევამჩნიე შენი ფოტო <br /><br /> და ცარიელი ოთახი <br /> გათბა. მარტოდ ხეტიალის შემდეგ <br /> ავედი სახლში. <br /><br /> შევამჩნიე შენი ფოტო <br /><br /> და ცარიელი ოთახი <br /> გათბა. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4349 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4349 Sat, 26 Sep 2020 10:40:14 GMT ერთ ღერ სიგარეტს <br /> ბევრად მეტი ფასი აქვს, <br /> ვიდრე მათ, <br /> ვინც უამრავ ხალხს კვებავს <br /> შეუსრულებელი დაპირებით!.. ერთ ღერ სიგარეტს <br /> ბევრად მეტი ფასი აქვს, <br /> ვიდრე მათ, <br /> ვინც უამრავ ხალხს კვებავს <br /> შეუსრულებელი დაპირებით!.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4348 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4348 Sat, 26 Sep 2020 10:40:14 GMT ნდობა <br /><br /> ბრმამ <br /> ჯოხის დახმარებით <br /> მოგაკითხა სახლში. <br /> შემოუშვი. <br /> წასვლისას კი აღმოაჩინე <br /> საკუთარი საფულის უქონლობა. ნდობა <br /><br /> ბრმამ <br /> ჯოხის დახმარებით <br /> მოგაკითხა სახლში. <br /> შემოუშვი. <br /> წასვლისას კი აღმოაჩინე <br /> საკუთარი საფულის უქონლობა. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4347 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4347 Sat, 26 Sep 2020 10:40:14 GMT მარტოკაცის ბინაში მეტია ღმერთი, <br /> ვიდრე მთელს მის ქუჩაზე.. <br /><br /> კარის გამოხურვამდე პირჯვრის გადაწერა <br /> ქუჩაში მეგობრის დასამშვიდობებლად აწეული ხელივითაა, <br /> რომელიც მახსენებს ტრანსპორტიდან შემჩნეულ <br /> ახალგაზრდა გამხდარი გოგონას სახეს, <br /> რომელშიც დავინახე დედობრივი სით... მარტოკაცის ბინაში მეტია ღმერთი, <br /> ვიდრე მთელს მის ქუჩაზე.. <br /><br /> კარის გამოხურვამდე პირჯვრის გადაწერა <br /> ქუჩაში მეგობრის დასამშვიდობებლად აწეული ხელივითაა, <br /> რომელიც მახსენებს ტრანსპორტიდან შემჩნეულ <br /> ახალგაზრდა გამხდარი გოგონას სახეს, <br /> რომელშიც დავინახე დედობრივი სითბო და ტკივილი <br /> რომელიც ისეთივე ამოუხსნელია ჩემთვის, <br /><br /> როგორც ბინაში დატოვებული ღმერთი, <br /> რომელმაც ჩემს გვერდით იმგზავრა. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4346 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4346 Sat, 26 Sep 2020 10:40:14 GMT შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ!.. შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ!.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4345 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4345 Sat, 26 Sep 2020 10:38:52 GMT მე ვუსმენ ნიჟარას <br /> და ვგრძნობ <br /> როგორ იხრჩობი, <br /> მაგრამ ვერ გეხმარები, <br /> რადგან არ ვიცი, <br /> რომელ <br /> ზღვაში <br /> გეძებო?!. მე ვუსმენ ნიჟარას <br /> და ვგრძნობ <br /> როგორ იხრჩობი, <br /> მაგრამ ვერ გეხმარები, <br /> რადგან არ ვიცი, <br /> რომელ <br /> ზღვაში <br /> გეძებო?!. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4344 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4344 Sat, 26 Sep 2020 10:36:13 GMT მარტოდ ხეტიალის შემდეგ <br /> ავედი სახლში. <br /><br /> შევამჩნიე შენი ფოტო <br /><br /> და ცარიელი ოთახი <br /> გათბა. მარტოდ ხეტიალის შემდეგ <br /> ავედი სახლში. <br /><br /> შევამჩნიე შენი ფოტო <br /><br /> და ცარიელი ოთახი <br /> გათბა. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4343 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4343 Sat, 26 Sep 2020 10:36:13 GMT ბავშვობიდან რაც მახსოვს, <br /> არასდროს ვეძებდი იოლ გამოსავალს, <br /> ყოველთვის მქონდა იდეა, <br /> ახლა კი პირიქით — <br /> ვცდილობ ვიმოქმედო, რაც შეიძლება მოკლედ და მარტივად. <br /><br /> გავიზარდე მაშინ, <br /> როდესაც დავკარგე ბავშვობის ოცნებები <br /> და დღევანდელი დღის უარესად ჩავლის შიში. <... ბავშვობიდან რაც მახსოვს, <br /> არასდროს ვეძებდი იოლ გამოსავალს, <br /> ყოველთვის მქონდა იდეა, <br /> ახლა კი პირიქით — <br /> ვცდილობ ვიმოქმედო, რაც შეიძლება მოკლედ და მარტივად. <br /><br /> გავიზარდე მაშინ, <br /> როდესაც დავკარგე ბავშვობის ოცნებები <br /> და დღევანდელი დღის უარესად ჩავლის შიში. <br /><br /> მე მაშინ შევამჩნიე დაბერება, <br /> როდესაც ახალგაზრდობამ გვერდით ჩამიარა <br /> და ვერ მოვასწარი გაღვიძება. <br /><br /> მე ყოველთვის ვკვდებოდი, <br /> როდესაც ვივიწყებდი უფლის არსებობას. <br /><br /> ვგრძნობ, <br /> ტანჯვითა და უსამართლობით სავსე ცხოვრების გავლაც ღირს <br /> რამდენიმე ნათელი წუთისთვის, <br /><br /> რომელიც <br /> ჩემში დავიწყებული სიზმარივით ტრიალებს, <br /> სადაც, <br /> დაბინდული სილუეტები ეხვევიან ერთმანეთს <br /> და სთხოვენ — <br /> არ გაახილონ თვალი. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4342 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4342 Sat, 26 Sep 2020 10:35:06 GMT გათენდა. <br /> გავიღვიძე. <br /> მიჩვეული ვარ უშაქრო ყავას. <br /><br /> გამახსენდი. <br /> მომინდა ჩაგხუტებოდი, <br /> გაგსაუბრებოდი. <br /><br /> დასამშვიდებლად, <br /> ყავიან ჭიქაში ჩავიყარე სამი კოვზი შაქარი <br /> და უამრავ კილომეტს მიღმა <br /> შევიგრძენი <br /> შენი გათენებული დილის გემო.. გათენდა. <br /> გავიღვიძე. <br /> მიჩვეული ვარ უშაქრო ყავას. <br /><br /> გამახსენდი. <br /> მომინდა ჩაგხუტებოდი, <br /> გაგსაუბრებოდი. <br /><br /> დასამშვიდებლად, <br /> ყავიან ჭიქაში ჩავიყარე სამი კოვზი შაქარი <br /> და უამრავ კილომეტს მიღმა <br /> შევიგრძენი <br /> შენი გათენებული დილის გემო.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4341 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4341 Sat, 26 Sep 2020 10:33:05 GMT სიკეთე და სიყვარული — <br /> ფილემონი და ბავკიდა. <br /> ბედნიერების იმედი მზეზე უმალვე გაშრება. <br /><br /> საცვლები და ორი კაბა გოგონამ თოკზე გაკიდა. <br /> ჟრიამულია ეზოდან, გაღიმებული ბავშვების. <br /><br /> წერილების და სიზმრების ზღაპრებად გადაბირება. <br /> გრძელდება ეს მელოდია <br /> და იხატ... სიკეთე და სიყვარული — <br /> ფილემონი და ბავკიდა. <br /> ბედნიერების იმედი მზეზე უმალვე გაშრება. <br /><br /> საცვლები და ორი კაბა გოგონამ თოკზე გაკიდა. <br /> ჟრიამულია ეზოდან, გაღიმებული ბავშვების. <br /><br /> წერილების და სიზმრების ზღაპრებად გადაბირება. <br /> გრძელდება ეს მელოდია <br /> და იხატება ყვავილი. <br /><br /> გული ხარ ჩემი მფეთქავი და მეორე დღის იმედად <br /> გიტოვებ ამ ლექსს და იმ გზებს, <br /> რომელზეც ერთად გავივლით!... https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4340 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4340 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი, <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ..სად არის შენი სახლი? <br /><br /> ალბათ იქ, <br /> სადაც ვინმე გელის და გრძნობ სითბოს მათგან, <br /> ან იმ შიშველი კედლებიდან, <br /> რომლებსაც ერთ დროს იმეტებდი მუშტებისთვის, <br />... შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი, <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ..სად არის შენი სახლი? <br /><br /> ალბათ იქ, <br /> სადაც ვინმე გელის და გრძნობ სითბოს მათგან, <br /> ან იმ შიშველი კედლებიდან, <br /> რომლებსაც ერთ დროს იმეტებდი მუშტებისთვის, <br /> რომელიც მისთვის შესაძლოა მოფერებასავით იყო, <br /> ახლა კი გეცოდება, ცრემლი გდის.. <br /><br /> გადის დრო.. <br /> გული გწყდები, რომ ხვდები, <br /> ეს უბრალოდ შპალერმოლამაზებული გაგაჯული ბეტონია, <br /> რომელსაც არ გააჩნია მეგობრობის უნარი. <br /> მას შეუძლია დაგიცვას სიცივისგან და გაცხოველებულთაგან, <br /> ასევე შეგიზღუდოს თავისუფლება. <br /><br /> ამ დროს კი გრძნობ ჰაერის ნაკადს, იხედები გვერდით <br /> და ამჩნევ ფანჯარას!.. <br /><br /> 2017 https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4339 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4339 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი, <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ.. შენ ხარ ჩემი სევდიანი ამინდი, <br /> ცრემლის გარეშე. <br /><br /> მწამს, <br /> ოდესმე შეგეხები <br /> და გამოიდარებ.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4338 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4338 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT როდესაც ჩემს გვერდით ხარ, <br /> გიყურებ და ვდუმვარ. <br /> არ ვიცი რა გითხრა. <br /><br /> ვუსწრაფებ ფეხს და შენც მომყვები. <br /> ვჩერდები და შენც. <br /><br /> ჩვენ ბევრი გვაქვს სასაუბრო, <br /> მაგრამ ორივე ვდუმვართ. <br /><br /> ჩვენ ერთად ყოფნისას ვკარგავ საკუთარ თავებს, <br /> რომელსაც ერთმან... როდესაც ჩემს გვერდით ხარ, <br /> გიყურებ და ვდუმვარ. <br /> არ ვიცი რა გითხრა. <br /><br /> ვუსწრაფებ ფეხს და შენც მომყვები. <br /> ვჩერდები და შენც. <br /><br /> ჩვენ ბევრი გვაქვს სასაუბრო, <br /> მაგრამ ორივე ვდუმვართ. <br /><br /> ჩვენ ერთად ყოფნისას ვკარგავ საკუთარ თავებს, <br /> რომელსაც ერთმანეთში ვეძებთ, <br /> მაგრამ ვერ ვპოულობთ.. <br /><br /> 2018 https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4337 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4337 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT მე მწამს <br /> იმ ნახატის, <br /> სიმღერის, <br /> ნათქვამი ან დაწერილი სიტყვის, <br /> რომელშიც ჯერ კიდევ შემორჩა <br /> ორი გრამი პოეზია, <br /> როგორც გამოსაწრუპად დარჩენილი <br /> ლუდის წვეთები <br /> ბოთლზე ხაზებად.. მე მწამს <br /> იმ ნახატის, <br /> სიმღერის, <br /> ნათქვამი ან დაწერილი სიტყვის, <br /> რომელშიც ჯერ კიდევ შემორჩა <br /> ორი გრამი პოეზია, <br /> როგორც გამოსაწრუპად დარჩენილი <br /> ლუდის წვეთები <br /> ბოთლზე ხაზებად.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4336 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4336 Sat, 26 Sep 2020 10:21:58 GMT გავედი გარეთ. <br /> შემხვდა ეტლში მჯდომი ახალგაზრდა, <br /> რომელიც გალოთდა. <br /> პურის საყიდლად დამაკლდა ხურდა. <br /> დაიხურა მაღაზია, <br /> სადაც გამყიდველი და მფლობელი ერთი ადამიანი იყო <br /> და ბებიასავით ვუყვარდი. <br /> ძმაკაცი თვითან-თვემდე ვერ კვებავს მეუღლეს და ბავშვს. <br /> . <br />... გავედი გარეთ. <br /> შემხვდა ეტლში მჯდომი ახალგაზრდა, <br /> რომელიც გალოთდა. <br /> პურის საყიდლად დამაკლდა ხურდა. <br /> დაიხურა მაღაზია, <br /> სადაც გამყიდველი და მფლობელი ერთი ადამიანი იყო <br /> და ბებიასავით ვუყვარდი. <br /> ძმაკაცი თვითან-თვემდე ვერ კვებავს მეუღლეს და ბავშვს. <br /> . <br /> ქუჩის ძაღლი, რომელსაც რამდენიმე წამით მოეფერები, <br /> კუდის ქიცინით გაცილებს სახლამდე, <br /> იმ იმედით რომ რაიმეს მიუგდებ, <br /> ადამიანებიც ვემსგავსებით მათ, <br /> მხოლოდ იმედით ვცხოვრობთ. <br /> . <br /> დღევანდელი დღეც უარყოდ — <br /> ერთფეროვანია.. <br /> უფლის ანაბარა დარჩენილი მთელი ქვეყანა <br /> ჰგავს იმ ნაგავსაყრელს, <br /> საიდანაც ვხედავთ რომ უნდა დავახვიოთ, <br /> მაგრამ წყლის ონკანი, საპონი და საპარსი არსაით ჩანს. <br /><br /> 2016 https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4335 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4335 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT ნერვები, <br /> როგორც არყით სავსე ბოთლი, <br /> მას მიყოლებული ქვედა ტუჩის თხელი გარსი, <br /> სიმშვიდე, <br /> როგორც მიუწვდომელი ვარსკვლავი, <br /> შფოთვა კი ის, რითაც გადააყოლებ დღიდან-დღეს. <br /><br /> მე ვარ წყნარი და მშვიდი, თუნდაც შევიშალო. <br /> არ მიცნობ და არ იცი ჩემი გარეკვის პიკი. <br... ნერვები, <br /> როგორც არყით სავსე ბოთლი, <br /> მას მიყოლებული ქვედა ტუჩის თხელი გარსი, <br /> სიმშვიდე, <br /> როგორც მიუწვდომელი ვარსკვლავი, <br /> შფოთვა კი ის, რითაც გადააყოლებ დღიდან-დღეს. <br /><br /> მე ვარ წყნარი და მშვიდი, თუნდაც შევიშალო. <br /> არ მიცნობ და არ იცი ჩემი გარეკვის პიკი. <br /> შენ გეშინია ჭკუიდან შეშლის, <br /> იმიტომაც არ მკითხულობ, <br /> არც მათვალიერებ ნახატების სახით, <br /> და არ მიკაკუნებ კარზე, <br /> რადგან მე <br /> შენთვის დიდი ხნის წინ მოვკვდი. <br /><br /> ბოლო ამოსუნთქვამდე, <br /> ჩემს ძარღვებში სიგიჟე ჩქეფს, <br /> ისე როგორც შენში სისხლი. <br /> და მე, <br /> დაუფიქრებლად სრულად დავიცლები, <br /> ოღონდ ერთხელაც, <br /> ჩვენმა ენებმა <br /> ერთმანეთში <br /> იპოვონ <br /> საკუთარი მოსასვენებელი. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4334 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4334 Sat, 26 Sep 2020 10:19:08 GMT ბავშვობაში, <br /> რამდენჯერ დაგინგრევია <br /> მიწისგან პატარა ვედროს დახმარებით <br /> სხვისი გამომცხვარი პასკა <br /> და ზედ გაგიყვანია გვირაბი ან მოკლე გზა <br /> შენი ქალაქიდან სათამაშო მანქანის მეშვეობით <br /> საზღვრების გასაცდენად,. <br /><br /> რამდენს გიპასუხიათ ვინმესთვის <br /> უბრალო წყ... ბავშვობაში, <br /> რამდენჯერ დაგინგრევია <br /> მიწისგან პატარა ვედროს დახმარებით <br /> სხვისი გამომცხვარი პასკა <br /> და ზედ გაგიყვანია გვირაბი ან მოკლე გზა <br /> შენი ქალაქიდან სათამაშო მანქანის მეშვეობით <br /> საზღვრების გასაცდენად,. <br /><br /> რამდენს გიპასუხიათ ვინმესთვის <br /> უბრალო წყენაზე, რომ.. <br /> მამათქვენის პანჩურის ამორტყმით ამერიკაში გადააფრენდით. <br /> თუნდაც გვერდით არ გყოლოდათ მამა. <br /><br /> სხვები თუ დარბოდნენ, <br /> იქ სასდაც კონტაქტში შესვლა იწყებოდა კუბიკის <br /> ან ხის ნაჭრეებიდან სახლუკის დამტვრევით, <br /> გრძელდებოდა ეზოში გასართობად <br /> და უკან ხელგადახვეული გზით საძინებლამდე. <br /><br /> მე კი ვიჯექი ფანჯარასთან გრძელ სკამზე <br /> და ველოდი მშობელს, <br /> ან მათ მოსვლამდე ვინმეს, <br /> ვისაც მოაკითხავდნენ სახლში წასაყვანად, <br /> რადგან ხელი დაექნია ან ჩამოერთვა ჩემთვის, <br /> ან მშობლის მომლოდინე ბავშვი დამჯდარიყო, <br /> თუნდაც სკამის მეორე ბოლოს.. <br /><br /> არავის ვუმტვრევდი ბაღში სახლებს, ღობეს ან სხვა კომპოზიციებს, <br /> არც ეზოში ვუფშხვნიდი ქვიშაში გაყვანილ ტუნელებს, <br /> მეცოდებოდა მათი ნამოქმედრის გაუქმება. <br /><br /> ცხოვრებაში არასდროს არავისთან არ მომქონდა თავი <br /> და არავისთვის მინდოდა ცუდი, <br /> არ ვთამაშობ, რაც ვარ ეს ვარ.. <br /> ალბათ იმიტომაც დავრჩი მარტო, <br /> არ ვუყვარვარ არავის, არ მყავს არც მეუღლე, არც ბავშვი <br /> და ვერც გავცდი საკუთარ ქალაქს.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4333 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4333 Sat, 26 Sep 2020 10:17:44 GMT აბრეშუმის კაკაო. <br /> ხოჭოების აივანი. <br /> ხის ტოტის რბილობის ფაფა. <br /><br /> მწვანე დაფხვნილი ქვის ფოთოლივით სიმწარე <br /><br /> და სიყვითლე, <br /> როგორც ჩაისთვის მიჭყლეტილ ლიმონზე მოყრილი შაქარი. <br /><br /> წყლის ლურსმნები, <br /> რომლებიც ეწირებიან ჩემთვის გასათხრელ ორმოს. <br /><br ... აბრეშუმის კაკაო. <br /> ხოჭოების აივანი. <br /> ხის ტოტის რბილობის ფაფა. <br /><br /> მწვანე დაფხვნილი ქვის ფოთოლივით სიმწარე <br /><br /> და სიყვითლე, <br /> როგორც ჩაისთვის მიჭყლეტილ ლიმონზე მოყრილი შაქარი. <br /><br /> წყლის ლურსმნები, <br /> რომლებიც ეწირებიან ჩემთვის გასათხრელ ორმოს. <br /><br /> ვის ვკითხო, <br /> რამდენი წვეთი სიცოცხლე დამრჩა?!. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4332 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4332 Sat, 26 Sep 2020 10:13:30 GMT დედა აბარებს საუთარ სისხლს, <br /> რომ ბავშვს მოუხარშოს წიწიბურა <br /> და წყალში ჩაულბოს პური. <br /><br /> ეს ჩემი ქალაქია, <br /> სადაც დილა მზის ამოსვლის ნაცვლად, <br /> ვინმე კეთილი ძიას ნაჩუქარი ძეხვისგან გამოწვეული <br /> შვილის ღიმილით ნათდება, <br /> და მაშინ ქრება სახიდან მხიარულება, <br /... დედა აბარებს საუთარ სისხლს, <br /> რომ ბავშვს მოუხარშოს წიწიბურა <br /> და წყალში ჩაულბოს პური. <br /><br /> ეს ჩემი ქალაქია, <br /> სადაც დილა მზის ამოსვლის ნაცვლად, <br /> ვინმე კეთილი ძიას ნაჩუქარი ძეხვისგან გამოწვეული <br /> შვილის ღიმილით ნათდება, <br /> და მაშინ ქრება სახიდან მხიარულება, <br /> როდესაც დედა ინახავს სამ-ოთხ ნაჭერს კარადაში <br /> მეორე ბედნიერი დღისთვის, <br /> თვითონ კი მორჩენილ ნამცეცებს კენკავს. <br /><br /> მეორე დღის გათენების იმედი მცირდება, <br /> როდესაც ბინაში ცივი ცრემლებით გაწვიმს, <br /> რადგან არ გყავს ის, <br /> ვინც დაგიმარხავს ძილში გაყინულ, <br /> მშიერ ბავშს. <br /><br /> ბრძოლა ხორციელი გადარჩენისთვის იმდენი ძვირია, <br /> რამდენადაც სურვილი გაღიმების, <br /> ქვეყნიდან გაქცევის <br /> და უკიდეგანო ციდან ვარსკვლავის მოწყვეტის, <br /> რომელიც გადის <br /> ჩვენი უსაქმური სინდისიდან <br /> თითო ბავშვზე თითო კანფეტის ჩუქებამდე.. https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4331 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2020-09-26-4331 Sat, 26 Sep 2020 10:13:30 GMT ციკლიდან - მა (მეოთხე ლექსი) <br /> ნეკნები (ბუდე) <br /> თეკლას <br /><br /> მა, <br /> როცა ორჯერ ორია ოთხი, <br /> ანუ - მარტივი ჭეშმარიტება - <br /> ის, <br /> რომ ყოველდღე ცარიელ ოთახს, <br /> რომელშიც ცვივა მკვდარი ჩიტები <br /> ჭერიდან, <br /> მარტო ვუახლოვდები <br /> და სანამ შევალ, <br /> ვ... ციკლიდან - მა (მეოთხე ლექსი) <br /> ნეკნები (ბუდე) <br /> თეკლას <br /><br /> მა, <br /> როცა ორჯერ ორია ოთხი, <br /> ანუ - მარტივი ჭეშმარიტება - <br /> ის, <br /> რომ ყოველდღე ცარიელ ოთახს, <br /> რომელშიც ცვივა მკვდარი ჩიტები <br /> ჭერიდან, <br /> მარტო ვუახლოვდები <br /> და სანამ შევალ, <br /> ვჩერდები კართან, <br /> რომ მოვისინჯო ჩემი ბოდვები, <br /> სიზმრები, <br /> ხომ არ დამტოვეს, <br /> რათა - <br /> დავრწმუნდე, <br /> ვიგრძნო, <br /> (ვიცოდე - უნდა) - <br /> მთლად მარტო არ ვარ, <br /> რომ აქ არიან... <br /> მე გავუკეთე ნეკნებით ბუდე <br /> ამ ჩიტებს, <br /> მაგრამ ყველა მკვდარია. <br /> მე ავაშენე ძვლებისგან სახლი, <br /> მაგრამ სიცივე გაუჯდათ კედლებს, <br /> არავინაა გარშემო, <br /> ახლო, <br /> სხვა - არაფერი, <br /> რომ დამაყვედროს <br /> მაინც, <br /> რომ მისთვის ავანთე ცეცხლი, <br /> რომ ეს წყვდიადი მუხლებზე ხოხვით <br /> გამოვამტვრიე, <br /> რომ ღამე მესხმის <br /> ყოველდღე თავზე, <br /> რომ რჩება ოხრად - <br /> ჩემი სისხლისგან დამბალი მიწა, <br /> ჩემი ყელიდან წამსკდარი - ღმერთო! <br /> მა, <br /> მეც თუ მოვკვდი და ამოვიწვი <br /> ამ ჯოჯოხეთში, <br /> შენა ხარ ერთი, <br /> ვინც ყველა ნერვით და სისხლის ყველა <br /> ელვარე წვეთით, <br /> ყველა ატომით, <br /> ხარ ჩემში ცოცხლად, <br /> ის, <br /> ვისშიც შველა <br /> და დამარცხება ამ სიმარტოვის <br /> არის და... <br /> მა, <br /> მა, <br /> დღეების მერე, <br /> მე როცა ყველა ღამეს გავათევ, <br /> როცა ამ ნაწერს დაფარავს მტვერი... <br /><br /> შენ მოხვალ ჩემთან <br /> და შუქს აანთებ! https://poezia.auf.ge/news/2019-03-10-4330 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-03-10-4330 Sun, 10 Mar 2019 01:44:07 GMT შენ ახლა ბავშვი ხარ, თეკლუ, და დრო მოვა - <br /> მე ჭიანჭველების ქალაქებს გაჩვენებ, <br /> გეტყვი, რომ სამყარო არყოფნის დრამაა, <br /> რომ ნაგვის ბუნკერში ვაგროვებთ ნარჩენებს <br /> სიცოცხლის, სიკვდილის, აწმყოს, თუ სიზმართა, <br /> ჩვენ ყველა ოცნება ეკლებს შევახიეთ, <br /> რომ გულში მიაგნებ სიკეთის ... შენ ახლა ბავშვი ხარ, თეკლუ, და დრო მოვა - <br /> მე ჭიანჭველების ქალაქებს გაჩვენებ, <br /> გეტყვი, რომ სამყარო არყოფნის დრამაა, <br /> რომ ნაგვის ბუნკერში ვაგროვებთ ნარჩენებს <br /> სიცოცხლის, სიკვდილის, აწმყოს, თუ სიზმართა, <br /> ჩვენ ყველა ოცნება ეკლებს შევახიეთ, <br /> რომ გულში მიაგნებ სიკეთის მისამართს <br /> და ქრისტეს ნაკვალევს ტერფით შეეხები. <br /> თეკ, მე შენ დაგარქვი კოკოშა, ბაჭია. - <br /> ვიღიმი, ფანჯრებთან ქარები უსტვენენ, <br /> თეკ, შენი ფოტოა სინათლის ნაჭერი, <br /> ყვითელი ქუდით და ყვითელი სვიტერით <br /> მოძრაობ კადრებზე, იმდენად პატარა <br /> ნაბიჯებს აკეთებ, რომ არ წაიქცევი. <br /> ცხოვრება ყოველთვის ტალახში გვატარებს <br /> უფროსებს და დიდი ბლეფია, ფიქცია, <br /> თამაში, რომელსაც არასდროს თამაშობ. <br /> ვიდრე ჩვენ ხანმოკლე როლები მოვლიეთ, <br /> შენ, თბილ ხელს ჩაჰკიდებ გათოშილ მამაშენს <br /> და ზამთრის ქუჩებში გამოხვალ თოვლივით. https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4329 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4329 Fri, 01 Mar 2019 13:11:20 GMT საკუთარი სახე რომ ნახო, <br /> სარკის სანაცვლოდ, შენი ბავშვობის <br /> თვალებში უნდა ჩაიხედო <br /> და გაიხსენო; <br /><br /> თუ რას ეცადე <br /> და ვერ შეძელი, <br /> რა მოატყუე, <br /> რა შეუსრულე, - <br /><br /> ყველაფერი ამოთქვა ერთად <br /> და დაელოდო; <br /><br /> როგორც შეძლებს, <br /> დაგეხმ... საკუთარი სახე რომ ნახო, <br /> სარკის სანაცვლოდ, შენი ბავშვობის <br /> თვალებში უნდა ჩაიხედო <br /> და გაიხსენო; <br /><br /> თუ რას ეცადე <br /> და ვერ შეძელი, <br /> რა მოატყუე, <br /> რა შეუსრულე, - <br /><br /> ყველაფერი ამოთქვა ერთად <br /> და დაელოდო; <br /><br /> როგორც შეძლებს, <br /> დაგეხმარება, <br /> ტყუილს შეგინდობს... <br /><br /> და ბოლოს, ბოლოს <br /> შესრულებულ დანაპირებსაც <br /> რომ გამოუჩენ, <br /> ის გამოგართმევს, <br /> სიტყვის უთქმელად გაგიღიმებს <br /> და სამუდამოდ <br /> აგედევნება. <br /><br /> მეც აწმყოსათვის, <br /> ან მომავლისთვის - <br /> სიბერისთვის <br /> არაფერს ვცდილობ, <br /><br /> ვცხოვრობ უბრალოდ <br /> და მხოლოდ ჩემს <br /> წარსულ ბავშვობას <br /> ვუსრულებ ხოლმე <br /> ძვირფას სურვილებს. <br /><br /> დღესაც წავალ და <br /> ბურთს, ან <br /> ფერად ფანქრებს ვიყიდი. https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4328 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4328 Fri, 01 Mar 2019 12:58:05 GMT დღეს ვნახე ჩემი ძალიან ძველი <br /> ჩანახატები. <br /> ვათვალიერე და ერთ-ერთმა <br /> გული ჩამწყვიტა; <br /><br /> დამიხატავს ჩემი ოჯახი: <br /> მამა, დედა, მე და ჩემი და, <br /><br /> უკან კი რაღაც სახლი დამიდგამს, <br /> პატარა სახლი, <br /> ფანჯრებით, ერთი ღია კარით და <br /> გვერდზე დახრილი ვიწრ... დღეს ვნახე ჩემი ძალიან ძველი <br /> ჩანახატები. <br /> ვათვალიერე და ერთ-ერთმა <br /> გული ჩამწყვიტა; <br /><br /> დამიხატავს ჩემი ოჯახი: <br /> მამა, დედა, მე და ჩემი და, <br /><br /> უკან კი რაღაც სახლი დამიდგამს, <br /> პატარა სახლი, <br /> ფანჯრებით, ერთი ღია კარით და <br /> გვერდზე დახრილი ვიწრო კედლებით. <br /><br /> ნახატები და ნაწერები ხომ სრულდება ხოლმე; <br /> რაღაც აქვთ, - თითქოს მთელი მომავლის <br /> წინასწარხედვა. <br /><br /> აბა, იმ სახლში ყველა როგორ დავეტეოდით?!. <br /><br /> მამაც ამიტომ წავიდა ალბათ <br /> და მე კი თითქოს <br /> წლების მანძილზე, ვზივარ ფანჯრებთან <br /> და მშვიდად ვიცდი, <br /> იქნებ გამოჩნდეს ვინმე, ვინც იმ კარს <br /> შემოაღებს და ჩვენთან დარჩება. <br /><br /> ახლა კი ვხვდები, <br /> რატომ არავინ მოვიდა დღემდე; <br /><br /> იქ, იმ ნახატზე, <br /> გზა არსად არის, <br /> გზების დახატვა დამვიწყებია. https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4327 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-03-01-4327 Fri, 01 Mar 2019 12:55:59 GMT <p>27 თებერვლის საღამო<br /> <br /> "სადღაც კარგად ყოფნაც არსებობს"<br /> <br /> ნიკა ჩერქეზიშვილი / ლაშა მარგიანი<br /> <br /> თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, III კორპუსი, III სართული, თეატრალური დარბაზი (ყოფილი წითელი დარბაზი)<br /> <br /> დასაწყისი: 19:30<br /> <br /> დასწრ... <p>27 თებერვლის საღამო<br /> <br /> "სადღაც კარგად ყოფნაც არსებობს"<br /> <br /> ნიკა ჩერქეზიშვილი / ლაშა მარგიანი<br /> <br /> თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, III კორპუსი, III სართული, თეატრალური დარბაზი (ყოფილი წითელი დარბაზი)<br /> <br /> დასაწყისი: 19:30<br /> <br /> დასწრება თავისუფალია<br /> <br /> მადლობას ვუხდით თსსუ-ს სტუდენტურ თვითმმართველობას<br /> &nbsp;</p> <div align="center"><a href="https://www.facebook.com/events/1997898206974728/?active_tab=discussion" target="_blank"><span style="font-size:15pt">აქ შეგიძლიათ იხილოთ სხვადასხვა შემოქმედება, მომზადება, გაეცნოთ უფრო დაწვრილებით რა და როგორ და რანაირად ხდება ფეისბუქის ღონისძიების სახით.</span></a></div> https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4326 ღონისძიებები და სხვადასხვა ... nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4326 Sat, 23 Feb 2019 18:59:09 GMT არასდროს მიყვირია ქუჩაში: <br /> – მარჩიელი, მარჩიელი! <br /> მაინც მიპოვეს. <br /> მოდიოდნენ და მოჰყავდათ <br /> დაბზარული ხელისგულები <br /> და სველი კენჭებივით <br /> პრიალა თვალები. <br /> მეც ვიჯექი და ვიგონებდი, <br /> სიცოცხლის ხანგრძლივობას <br /> და უტკივილო სიყვარულს. <br /> ზოგჯერ სიმართლ... არასდროს მიყვირია ქუჩაში: <br /> – მარჩიელი, მარჩიელი! <br /> მაინც მიპოვეს. <br /> მოდიოდნენ და მოჰყავდათ <br /> დაბზარული ხელისგულები <br /> და სველი კენჭებივით <br /> პრიალა თვალები. <br /> მეც ვიჯექი და ვიგონებდი, <br /> სიცოცხლის ხანგრძლივობას <br /> და უტკივილო სიყვარულს. <br /> ზოგჯერ სიმართლეც წამცდენია – <br /> ავი და მწარე. <br /><br /> ვიდრე არ მოვიდა წითურთმიანი, <br /> ელავდა მისი ხელისგული, <br /> როგორც მარმარილო, <br /> თითქოს არასოდეს უცხოვრია. <br /> – შენ არსებობ! <br /> სხვა ღამესავით ჩუმი და მსუბუქი <br /> და როგორ შეგიძლია დაწერო წიგნი, <br /> სადაც ვერავინ გადარჩება? – <br /> ვთქვი და გავჩუმდი. <br /><br /> <br /> აი, აქ დავსახლდი, <br /> რომ ამოვხსნა ჰაერში მოხეტიალე ხმები <br /> და ამოვიცნო იეროგლიფები, <br /> კლდეზე მიმტვრეული ტალღები <br /> რომ ტოვებენ. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4325 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4325 Sat, 23 Feb 2019 16:44:08 GMT ამ უღრან ტყეებში, <br /> ამ მიუსაფარ მინდვრებზე… <br /> ქრისტე ღმერთმა რომ ჩამოიაროს, <br /> მე ცრემლებს ვართავდე, <br /> შიშზე ვმღეროდე და ომებზე. <br /> გუდიანმა კაცმა რომ ჩამოიაროს, <br /> მკვდარ თოჯინასთან მოთამაშე მნახოს. <br /> ეპისკოპოსმა, ავტომობილი აუდით, <br /> რომლის წინაშე სიკვდილიც უძლუ... ამ უღრან ტყეებში, <br /> ამ მიუსაფარ მინდვრებზე… <br /> ქრისტე ღმერთმა რომ ჩამოიაროს, <br /> მე ცრემლებს ვართავდე, <br /> შიშზე ვმღეროდე და ომებზე. <br /> გუდიანმა კაცმა რომ ჩამოიაროს, <br /> მკვდარ თოჯინასთან მოთამაშე მნახოს. <br /> ეპისკოპოსმა, ავტომობილი აუდით, <br /> რომლის წინაშე სიკვდილიც უძლურია. <br /> სოფელმა რომ ჩამოიაროს, ვიწრომ <br /> და დავინახო ჩემი თავი, ჭრელი ქვედაკაბით, <br /> მივდივარ და <br /> ვერცხლის საყურეებს მივაწკრიალებ, <br /> მივდივარ და უკან ვიყურები <br /> ქვებისკენ. <br /> ბებერმა რომ ჩამოიაროს, <br /> მომცეს შინდის ტოტი, <br /> ქარის გამწკეპლავი, <br /> წაიმღეროს: <br /> ამ უღრან ტყეებში, <br /> ამ მიუსაფარ მინდვრებზე. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4324 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4324 Sat, 23 Feb 2019 16:42:06 GMT ვერ ვიყვირე, <br /> ჩემი ღმერთის უკეთესობა, <br /> ვერც დანომრილი პოეტივით <br /> ვიქეცი ყვავად, <br /> რომ გამიხარდეს <br /> ფრენის შესაძლებლობა. <br /> მე, როგორც რბილი <br /> და დამყოლი ქვა, <br /> ქვისმთლელის ხელებში, <br /> უხმოდ ვემსგავსები ანგელოზს, <br /> რომელიც ცდილობს, <br /> გადაგეფაროთ ... ვერ ვიყვირე, <br /> ჩემი ღმერთის უკეთესობა, <br /> ვერც დანომრილი პოეტივით <br /> ვიქეცი ყვავად, <br /> რომ გამიხარდეს <br /> ფრენის შესაძლებლობა. <br /> მე, როგორც რბილი <br /> და დამყოლი ქვა, <br /> ქვისმთლელის ხელებში, <br /> უხმოდ ვემსგავსები ანგელოზს, <br /> რომელიც ცდილობს, <br /> გადაგეფაროთ ვიწრო ფრთებით, <br /> ვიდრე ღმერთი იგვიანებს. <br /> თქვენ კი, ვინც გადარჩით, <br /> გქვიათ იღბლიანი, <br /> როგორც ამ გოგონას, <br /> რომ დგას ნანგრევებში. <br /> და უცნაურად იღიმება. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4323 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4323 Sat, 23 Feb 2019 16:38:58 GMT – არავინ ამოგათრევს ჭაობიდან! – <br /> ჭკვიანივით თქვა. <br /> ასე ვიჯექით, ერთმანეთის პირისპირ, <br /> როგორც მე და შენ – მწვანევ. <br /> ზოგჯერ მინდა დავაკაკუნო, <br /> ბამბის ჩხრიალივით <br /> რომ არ მეშინოდეს ალაყაფების <br /> და კოდალებიც ყველა ქვეყნის <br /> ისე ბევრია… <br /> იქნებ ასე სჯობს ... – არავინ ამოგათრევს ჭაობიდან! – <br /> ჭკვიანივით თქვა. <br /> ასე ვიჯექით, ერთმანეთის პირისპირ, <br /> როგორც მე და შენ – მწვანევ. <br /> ზოგჯერ მინდა დავაკაკუნო, <br /> ბამბის ჩხრიალივით <br /> რომ არ მეშინოდეს ალაყაფების <br /> და კოდალებიც ყველა ქვეყნის <br /> ისე ბევრია… <br /> იქნებ ასე სჯობს – <br /> ჰაერს ვცრი <br /> და მზესავით ვიცინი. <br /> მისნაირი ვარ! <br /> მეზობელს მიწა უნდა გავუყო, <br /> საზღვარზე ამოსული ხეც <br /> მივაკუთვნო <br /> და წავიდე, <br /> არა ქალაქის, <br /> თუ კონტინენტის ასაღებად <br /> და დიდებით დასაბრუნებლად, <br /> წავიდე, როგორც გზა, <br /> როგორც წყალი. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4322 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4322 Sat, 23 Feb 2019 16:38:06 GMT ნეტავ როგორი ხარ ბიძაჩემო? <br /> ერთი სურათიც არ დარჩა შენგან, <br /> ერთი მხსენებელი. <br /> ზოგჯერ მგონია, მე მოვიგონე, <br /> ჭკუასუსტი ბიჭის ამბავი, <br /> სიცოცხლეშივე მიმალული სახელით, <br /> და მოდის ასე ჩემი გენი – <br /> მზე და მთვარესავით ლამაზი მამიდებით <br /> და მოჯადოებული მამაჩემით, ... ნეტავ როგორი ხარ ბიძაჩემო? <br /> ერთი სურათიც არ დარჩა შენგან, <br /> ერთი მხსენებელი. <br /> ზოგჯერ მგონია, მე მოვიგონე, <br /> ჭკუასუსტი ბიჭის ამბავი, <br /> სიცოცხლეშივე მიმალული სახელით, <br /> და მოდის ასე ჩემი გენი – <br /> მზე და მთვარესავით ლამაზი მამიდებით <br /> და მოჯადოებული მამაჩემით, <br /> სილამაზე შეიძლება შეიცვალოს <br /> სიბრმავით და ავადმყოფობით <br /> და ჯადოც აიხსნება, <br /> თუ ღამის გზაჯვარედინზე დადგები, <br /> სიტყვის უთქმელად და უვარსკვლავო ცას <br /> შვიდი წყაროს წყლით გალუმპავ. <br /> შენი თვალის უპეებში კი ქარი წრიალებს <br /> და სიზმარივით ცვალებადი და ხეების მეგობარი, <br /> მკაცრად ჩაჰყურებ საკუთარ ანარეკლს <br /> და გჯერა მდინარის, ტანს რომ გიკაწრავს. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4321 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4321 Sat, 23 Feb 2019 16:32:04 GMT ორმეტრიან თოვლს <br /> რომ გაკვალავ, <br /> ერთი ხის სანახავად, <br /> რადგან მოგენატრა, <br /> როგორც ის ადამიანი, <br /> რომელსაც ვერ მიეყრდნობი, <br /> ვერ ეტყვი: <br /> – მართლა არ ვიცი, <br /> ვის სჭირდება <br /> ამ მტრულ კედლებზე <br /> მიწერილი <br /> ორსიტყვიანი თავგადასავლები <br /> და რომ ... ორმეტრიან თოვლს <br /> რომ გაკვალავ, <br /> ერთი ხის სანახავად, <br /> რადგან მოგენატრა, <br /> როგორც ის ადამიანი, <br /> რომელსაც ვერ მიეყრდნობი, <br /> ვერ ეტყვი: <br /> – მართლა არ ვიცი, <br /> ვის სჭირდება <br /> ამ მტრულ კედლებზე <br /> მიწერილი <br /> ორსიტყვიანი თავგადასავლები <br /> და რომ სადღაც <br /> ერთად ცხოვრობენ, <br /> რეზინის ყვითელი დათუნია, <br /><br /> სახიფათო ასანთის ღერი <br /> და სიმღერა – <br /> სოფლის თვალ მარიაზე. <br /> და პილოტმაც, უდაბნოს გულიდან, <br /><br /> იპოვა თავისი პლანეტა. <br /> მე კი, <br /> ყვავების ყვირილივით მეშინია, <br /> ამ გადაუღებელი ზამთრების <br /> და ზოგჯერ მგონია, <br /> ეს დათოვლილი ვაგონებიც <br /><br /> გაცოცხლდებიან და წავლენ <br /> უგზო-უკვლოდ დაკარგულების <br /><br /> დასაბრუნებლად https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4320 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4320 Sat, 23 Feb 2019 16:30:29 GMT მომიყევი, ჭრიჭინობელავ, <br /> ზაფხულის გაუთავებელ ღამეებში <br /> რას ჩურჩულებენ ნასახლარები? <br /> ამ ხატს ვაჩუქებ, <br /> ოქროს ეკლებიანს, <br /> ვინც დამიხატავს <br /> ჩხირკედელა ბიჭუნას, <br /> დურგლის შვილს – <br /> დგას და იცინის <br /> დგას და <br /> ჩიტებს ათავისუფლებს. <br /> გადავშლი რომ... მომიყევი, ჭრიჭინობელავ, <br /> ზაფხულის გაუთავებელ ღამეებში <br /> რას ჩურჩულებენ ნასახლარები? <br /> ამ ხატს ვაჩუქებ, <br /> ოქროს ეკლებიანს, <br /> ვინც დამიხატავს <br /> ჩხირკედელა ბიჭუნას, <br /> დურგლის შვილს – <br /> დგას და იცინის <br /> დგას და <br /> ჩიტებს ათავისუფლებს. <br /> გადავშლი რომელიმე წიგნს, <br /> მაგალითად – <br /> “ნობელის პრემიის ლაურატები” <br /> (გამომცემლობა ინტელექტი), <br /> ან უფრო ძველს – <br /> “კოლხი აიეტი და გაიძვერა იასონი” <br /> და გავყურებ ცასავით. <br /> აი, ჩემი ელისეის მინდვრები – <br /> გადახრუკული კედლები <br /> და ბეტონის მზე <br /> და ერთადერთი ხე – კედარის. <br /> ამბავი მოიტანეს, <br /> როცა დაიწყება წვიმების სეზონი, <br /> მოკლავენ. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4319 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4319 Sat, 23 Feb 2019 16:28:24 GMT ცაზე ჩიტები მიწერილი – <br /> გადმოვწერე <br /> და მზეფერადი – დედაჩემი. <br /> დღე კი ისეთია – უღიმღამო, <br /> ჩრდილიც კი გაყვითლდა <br /> და ჩითის სიცილით <br /> აღარ მომდევს. <br /> თმებს გაიშლის დედინაცვალი, <br /> ბედის მორჩილი <br /> და ღამეს გახედავს, <br /> ტყისკენ მიმავალს. <br /> კარგი, <... ცაზე ჩიტები მიწერილი – <br /> გადმოვწერე <br /> და მზეფერადი – დედაჩემი. <br /> დღე კი ისეთია – უღიმღამო, <br /> ჩრდილიც კი გაყვითლდა <br /> და ჩითის სიცილით <br /> აღარ მომდევს. <br /> თმებს გაიშლის დედინაცვალი, <br /> ბედის მორჩილი <br /> და ღამეს გახედავს, <br /> ტყისკენ მიმავალს. <br /> კარგი, <br /> წავალ, ძროხებს მოვძებნი – <br /> ნისლას და ბოჩოლას <br /> და ჭოტად ქცეული <br /> ვინმე გზააბნეულს <br /> გადმოვძახებ… https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4318 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4318 Sat, 23 Feb 2019 16:26:32 GMT მესიზმრა, ნინო დარბაისელი <br /> იყო წინასწარმეტყველი, <br /> ფერადი მუთაქები შემოეწყო, <br /> იჯდა და წინასწარმეტყველებდა. <br /> მესიზმრა, ტოტებზე შემხმარი <br /> საწყალი ბეღურები <br /> სიცივეს იცილებდნენ, <br /> ცა იყო ლურჯი და უცვლელი, <br /> ცდილობდა, გაეცინა მზეს. <br /> მესიზმრა, უგულო თებერ... მესიზმრა, ნინო დარბაისელი <br /> იყო წინასწარმეტყველი, <br /> ფერადი მუთაქები შემოეწყო, <br /> იჯდა და წინასწარმეტყველებდა. <br /> მესიზმრა, ტოტებზე შემხმარი <br /> საწყალი ბეღურები <br /> სიცივეს იცილებდნენ, <br /> ცა იყო ლურჯი და უცვლელი, <br /> ცდილობდა, გაეცინა მზეს. <br /> მესიზმრა, უგულო თებერვალი, <br /> არც წყალი, არც თოვლი, <br /> აქა-იქ გუგულის სოკოებით <br /> და ფურისულებით, <br /> ჩემი კუზიანი მეზობელი, <br /> მკვდარი, შემომჩივლა – <br /> ამ ჩემი სულელი <br /> ბიჭის ჯავრით <br /> ლამის სული გამძვრეს, <br /> აბა ვინ მოუვლის <br /> ავი, ფარღალალა <br /> ქარების ქალაქში? <br /> ძლივს გადმოყვანილი ფეხები <br /><br /> ფრთხილად შეალაგა მანქანაში. <br /> და ახლა თქვენ გიყვებით <br /> სხვა სიზმარში, <br /> თუ როგორ მესიზმრა, <br /> სიზმარი უცნაური, <br /> როგორც პოლარული ციალი <br /> და ვარ დაბნეული <br /> მგზავრივით, <br /> რომელსაც არ ახსოვს, <br /> ბრუნდება? წავიდა? <br /> ქუთუთოდამხობილი თვალივით <br /> ვწრიალებ. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4317 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4317 Sat, 23 Feb 2019 16:22:06 GMT ჩემს გამოგონილ სიხარულში, <br /> ზღვის წინ ვდგავარ, <br /> ზურგით მთებისკენ, <br /> შეყვარებული – ფსკერის სიმაღლეზე. <br /> სინამდვილე კი ბევრად მარტივია – <br /> ვიდრე ჩემი ქმარი ნადირობს, <br /> მე გამოქვაბულის კედელზე ვხატავ სარკმელს, <br /> რომელიც ზღვას გადაჰყურებს <br /> და ზღვიდან ამომავალ მზ... ჩემს გამოგონილ სიხარულში, <br /> ზღვის წინ ვდგავარ, <br /> ზურგით მთებისკენ, <br /> შეყვარებული – ფსკერის სიმაღლეზე. <br /> სინამდვილე კი ბევრად მარტივია – <br /> ვიდრე ჩემი ქმარი ნადირობს, <br /> მე გამოქვაბულის კედელზე ვხატავ სარკმელს, <br /> რომელიც ზღვას გადაჰყურებს <br /> და ზღვიდან ამომავალ მზეს, <br /> მზე თეთრია და გაცინებული. <br /> ერთხელაც მეყოფა სითამამე, <br /> ამოვთქვა ეს სიჩუმე, <br /> რომელმაც გადაფარა <br /> ყველა სანაპიროს ყველა კენჭი. <br /> ერთხელაც მეყოფა სითამამე, გამოვაცხადო – <br /> ეს თხა ჩემია და როგორც მინდა, <br /> ისე გავყიდი! <br /> გარეთ მობორიალე ამბებსაც, <br /> გავუღებ ჭუჭრუტანებს, <br /> ვეტყვი – მობრძანდით, <br /> ყველანი დავეტევით! <br /> და იმ ჩიტებისთვის, <br /> ლექსების გალიებში რომ ცხოვრობენ, <br /> მე დავხატავ ფერად ხეებს, <br /> გამოქვაბულის დასავლეთ კედელზე. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4316 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-23-4316 Sat, 23 Feb 2019 16:14:42 GMT პირადი ტრაგედია <br /><br /> მე ვკითხულობდი ლექსებს დანგრეულ თეატრში, <br /> ჩაბნელებულ დარბაზში არ იჯდა ენდი უორჰოლი <br /> და შენც მხოლოდ ჩემს ფიქრებში არსებობდი. <br /><br /> არ ვიცი, <br /> რისი თქმა უნდა წვიმას, <br /> როცა მშრალ ასფალტს ასველებს. <br /><br /> მე არ ვიცი არაფერი. <br /><br /> ჩ... პირადი ტრაგედია <br /><br /> მე ვკითხულობდი ლექსებს დანგრეულ თეატრში, <br /> ჩაბნელებულ დარბაზში არ იჯდა ენდი უორჰოლი <br /> და შენც მხოლოდ ჩემს ფიქრებში არსებობდი. <br /><br /> არ ვიცი, <br /> რისი თქმა უნდა წვიმას, <br /> როცა მშრალ ასფალტს ასველებს. <br /><br /> მე არ ვიცი არაფერი. <br /><br /> ჩემი ცხოვრება ვერ გაგრძელდება მეზობელ სახლში, <br /> მეზობელ ქუჩაზე, <br /> მეზობელ ქალაქში... <br /><br /> რა სევდიანია ჩემი ოთახი, <br /> როცა შენ უკრავ ფორტეპიანოზე, <br /> და მე ძალიან მინდა, <br /> მოვიდე <br /> და მხრებზე მოგხვიო ხელი. <br /><br /> რა შეიძლება დავიტოვო ამ დღეებისგან? <br /> Rachmaninoff Sonata No. 2 op. 36 <br /><br /> მე შთამაგონებს ჩემი მოსალოდნელი სიკვდილი. <br /><br /> ადამიანები არ ჰგვანან ხეებს, <br /> ადამიანები არ ჰგვანან ხეებს, <br /> ადამიანები არ ჰგვანან ხეებს... <br /><br /> ამ ლექსს დავარქმევ შემოდგომის პირველ საღამოს, <br /> Jean Michel Basquiat-ას ხანმოკლე ცხოვრებას, <br /> ან ჩემს სიცოცხლითსავსე მარტოობას. https://poezia.auf.ge/news/2019-02-21-4315 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2019-02-21-4315 Wed, 20 Feb 2019 21:25:00 GMT <p>მე მწამს<br /> იმ ნახატის,<br /> სიმღერის,<br /> ნათქვამი ან დაწერილი სიტყვის,<br /> რომელშიც შემორჩა<br /> ორი გრამი პოეზია,<br /> როგორც გამოსაწრუპად დარჩენილი<br /> ლუდის წვეთები<br /> ბოთლზე ხაზებად.</p> <p>მე მწამს<br /> იმ ნახატის,<br /> სიმღერის,<br /> ნათქვამი ან დაწერილი სიტყვის,<br /> რომელშიც შემორჩა<br /> ორი გრამი პოეზია,<br /> როგორც გამოსაწრუპად დარჩენილი<br /> ლუდის წვეთები<br /> ბოთლზე ხაზებად.</p> https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4314 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4314 Fri, 14 Dec 2018 08:07:39 GMT <p>ორი უჭკნობი ყვავილი<br /> მოტეხა ქარმა<br /> და გააფრინა უსასულობისკენ.<br /> <br /> მიწაში დარჩა მათი ფესვები<br /> და ცას შეემატა<br /> ორი ვარსკვლავი.<br /> <br /> ანა და ნინა.<br /> ნინა და ანა.<br /> <br /> ორ წყვილმა ცრემლმა მოგვიყვანა<br /> ამ წელს შემოდგომა.</p> <p>ორი უჭკნობი ყვავილი<br /> მოტეხა ქარმა<br /> და გააფრინა უსასულობისკენ.<br /> <br /> მიწაში დარჩა მათი ფესვები<br /> და ცას შეემატა<br /> ორი ვარსკვლავი.<br /> <br /> ანა და ნინა.<br /> ნინა და ანა.<br /> <br /> ორ წყვილმა ცრემლმა მოგვიყვანა<br /> ამ წელს შემოდგომა.</p> https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4313 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4313 Fri, 14 Dec 2018 08:06:01 GMT <p>ზოგჯერ,<br /> დახუჭული თვალებით ვხედავ<br /> რომ სიკვდილი<br /> ერთადერთი გადარჩენის გზაა,<br /> მაგრამ გახელისას ვგრძნობ,<br /> იქაც არ დავნებდები<br /> უბრძოლველად..</p> <p>ზოგჯერ,<br /> დახუჭული თვალებით ვხედავ<br /> რომ სიკვდილი<br /> ერთადერთი გადარჩენის გზაა,<br /> მაგრამ გახელისას ვგრძნობ,<br /> იქაც არ დავნებდები<br /> უბრძოლველად..</p> https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4312 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4312 Fri, 14 Dec 2018 08:02:42 GMT <p>ბავშვობიდან რაც მახსოვს,<br /> არასდროს ვეძებდი იოლ გამოსავალს,<br /> ყოველთვის მქონდა იდეა,<br /> ახლა კი პირიქით,<br /> ვცდილობ ვიმოქმედო<br /> რაც შეიძლება მოკლედ და მარტივად.<br /> <br /> გავიზარდე მაშინ,<br /> როდესაც დავკარგე ოცნება კარგზე<br /> და დღევანდელი დღის უარესად ჩავლის შიში.<br />... <p>ბავშვობიდან რაც მახსოვს,<br /> არასდროს ვეძებდი იოლ გამოსავალს,<br /> ყოველთვის მქონდა იდეა,<br /> ახლა კი პირიქით,<br /> ვცდილობ ვიმოქმედო<br /> რაც შეიძლება მოკლედ და მარტივად.<br /> <br /> გავიზარდე მაშინ,<br /> როდესაც დავკარგე ოცნება კარგზე<br /> და დღევანდელი დღის უარესად ჩავლის შიში.<br /> <br /> მე მაშინ შევამჩნიე რომ დავბერდი,<br /> როდესაც ახალგაზრდობამ გვერდით ჩამიარა<br /> და ვერ მოვასწარი გაღვიძება.<br /> <br /> მე ყოველთვის ვკვდებოდი მაშინ,<br /> როდესაც ვივიწყებდი უფლის არსებობას.<br /> <br /> ცხოვრებავ,<br /> ამდენი ტანჯვითა და უსამართლობით სავსევ,<br /> ვგრძნობ,<br /> მაინც ღირს შენი გავლა რამდენიმე ნათელი წუთისთვის,<br /> <br /> რომელიც ჩემში<br /> დავიწყებული სიზმარივით ტრიალებ,<br /> სადაც დაბინდული სილუეტები ეხვევიან ერთმანეთს<br /> და სთხოვენ, რომ ..<br /> არ გაახილონ თვალი.</p> https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4311 ლექსები nikadzamiashvili https://poezia.auf.ge/news/2018-12-14-4311 Fri, 14 Dec 2018 08:00:01 GMT მინდა გამიბრაზდე,მინდა მაწყენინო <br /> თორემ წერა უკვე მგონი თავს მანებებს <br /> ვფიცავ ყველაფერი ზუსტად ასეიყო <br /> თავს არ მანებებდა ლექსის ზმანებები <br /><br /> მუდამ ვჩხუბობდით და მუდამ გავკიოდით <br /> მერე დარდიანად ვცილდებოდით ქუჩებს <br /> მაგრამ ვშორდებოდით მხოლოდ ამ პირობით <br /> რომ... მინდა გამიბრაზდე,მინდა მაწყენინო <br /> თორემ წერა უკვე მგონი თავს მანებებს <br /> ვფიცავ ყველაფერი ზუსტად ასეიყო <br /> თავს არ მანებებდა ლექსის ზმანებები <br /><br /> მუდამ ვჩხუბობდით და მუდამ გავკიოდით <br /> მერე დარდიანად ვცილდებოდით ქუჩებს <br /> მაგრამ ვშორდებოდით მხოლოდ ამ პირობით <br /> რომ დილისთვის ისევ ვაზომებდით ტუჩებს <br /><br /> ასე იწერება შენზე ლექსები და <br /> ასე იწერება შენზე მოთხრობები <br /> სიცარიელეში ამოგევსები და <br /> პოსტი დამიჰაჰე ჩემთან რო მოხვდები <br /><br /> ასე დავთარეშობ შენში უშენობით <br /> აღარც შენობაა აღარც ბილდინგები <br /> შენ თუ აგევსება სული უჩემობით <br /> ფეხზე დამიკიდე მაინც ვიძირები <br /><br /> ვიძირბი რადგან მუზა გამიბოზდა <br /> ახლა გაბატონდა შენში აპათია <br /> სათარეშო ლექსიც შენთან დამიკოჭლდა <br /> ადამმა კი ევას მაინც აპატია <br /><br /> ახლა იგრძნობა რომ ცალი ნეკნი არ მაქვს <br /> შენთან მემგონი რომ ერთი ზედმეტია <br /> და ეს ჩანაკბეჩი ვაშლიც ხელით დამაქვს <br /> და ეს სიყვარულიც მაინც რა კენტია <br /><br /> კალამს მიქებენ და ტაშსაც დამიკრავენ <br /> ვხვდები ხალხის გროვა მაინც რა ბევრია <br /> შენ ხომ ისადგილი აღარ დაიკავე <br /> შენი ტაში ჩემთვის ძილის აბებია <br /><br /> აღარც ტაშს მიკრავ და აღარც მაკვირდები <br /> მხოლოდ "კაია" და ასე გააგრძელე <br /> მე კი მაინც ვფიქრობ ისევ გაკვირტდები <br /> მერე ფოთოლცვენა ისევ და ასევე... <br /><br /> ახლა ამ გრძნობებსაც ტილოს დავაფარებ <br /> ვიცი მტვერი მაინც მუდამ დაედება <br /> ნდობის მავთულები შენში გავატარე <br /> ხოდა ის ადგილიც ჩემთვის გაედემდა <br /><br /> როცა ვიცი ზუსტად ექვსის ნახევარზე <br /> ამ გზებს დაობილებს ბრაზით მიუყვები <br /> ისე მეც იქ ვგდივარ გრძნობის ნაწვერავზე <br /> და შენ შემოქცერი როგორც ფიურერი https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4309 ლექსები tilllindeman7 https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4309 Sat, 08 Dec 2018 23:14:00 GMT ჟრუანტელი არ მიქრება <br /> სამუდამოდ დადო ბინა <br /> როგორც შენი ათი მცნება <br /> ჩემ ფიქრებმა ალოდინა <br /><br /> ჟრუანტელმა არ უცადა <br /> ჩემს მზად ყოფნას დანახვისას <br /> წამომიკრა ფაუსტმაც და <br /> ცოდვას მკიდებ ამ მარხვისას <br /><br /> უცებ მეც გავსხივოსნდები <br /> შენც გახდები ჩემი ჰ... ჟრუანტელი არ მიქრება <br /> სამუდამოდ დადო ბინა <br /> როგორც შენი ათი მცნება <br /> ჩემ ფიქრებმა ალოდინა <br /><br /> ჟრუანტელმა არ უცადა <br /> ჩემს მზად ყოფნას დანახვისას <br /> წამომიკრა ფაუსტმაც და <br /> ცოდვას მკიდებ ამ მარხვისას <br /><br /> უცებ მეც გავსხივოსნდები <br /> შენც გახდები ჩემი ჰერა <br /> ჩემი ტაბუ და ტოტემი! <br /> ფროიდმა რომ დამიწერა <br /><br /> ასე უცნობს ნუ გამიშვებ <br /> ამ უღმერთო ქუჩის ხელში <br /> სხვა გზას არ დამიტოვბ და <br /> გამოვიბავ ბაწარს ყელში <br /><br /> გოგო ცოტა იამაყე <br /> მე პოეტი ლექსებს გიწერ <br /> გულში შენი ია ვნახე <br /> და დღეიდან დაგიფიცებ <br /><br /> აღარც შარა აღარც ბოთლი <br /> მარტოობო ბოლოს მიღებს <br /> ქუჩებს უცებ მოგიკოცნი <br /> მეც დავხატავ მონალიზებს <br /><br /> შენ მაოცებ მაორმოცებ <br /> ქუჩას მისამართებს უცვლი <br /> ვერ გავუგე ნაორმოცებს <br /> და დავიწყოთ ახალ ფურცლით https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4308 ლექსები tilllindeman7 https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4308 Sat, 08 Dec 2018 23:08:36 GMT ქუჩას ნელი ნაბიჯებით მივუყვები, <br /> ჰორიზონტზე მოჩანს ვიღაც თარსი გოგო, <br /> მე ვფიქრობ ამწამიდანვე ვიღრუბლები , <br /> და ჩემს ფიქრებს აღარ უჩანს ბოლო. <br /><br /> უკვე ჰორიზონტიც ჩემი ის შეიქმნა, <br /> ახლა ველოდები როდის გათენდება, <br /> ჩემში ყველაფერი უცებ გარდაიქმნა, <br /> კაი და შემი... ქუჩას ნელი ნაბიჯებით მივუყვები, <br /> ჰორიზონტზე მოჩანს ვიღაც თარსი გოგო, <br /> მე ვფიქრობ ამწამიდანვე ვიღრუბლები , <br /> და ჩემს ფიქრებს აღარ უჩანს ბოლო. <br /><br /> უკვე ჰორიზონტიც ჩემი ის შეიქმნა, <br /> ახლა ველოდები როდის გათენდება, <br /> ჩემში ყველაფერი უცებ გარდაიქმნა, <br /> კაი და შემიყვარდე?! ნეტა რამოხდება?. <br /><br /> ახლა გზას ვიკვალავ, ისევ ფიქრებით და <br /> ვიცი ზვავი მაინც ჩემთან ჩამოწვება, <br /> ამ ფიქრებში კიდე მუდამ, ვირევი და <br /> ერთხელ ჩამეხუტო ერთხელ, რაიქნება?. <br /><br /> ასე მითენდება მერამდენე დილა, <br /> ღმერთმაც კი არ იცის გული რაფერ მიცემს, <br /> ასე მიღამდება მერამდენე დილა, <br /> ვიღაც ბიჭი ყვევილების კონას მისცემს... https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4307 ლექსები tilllindeman7 https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4307 Sat, 08 Dec 2018 23:06:48 GMT იმდენი ფრაზა გამიფუჭდა ახლა წერის დროს, <br /> ნერვები დამაწყდა, შენთან ახლოს იქვე მივაგდე, <br /> უღრუბლო ცას და მთვარიანს რომ ერთად ვეღირსოთ, <br /> დავხეტიალობ ქუჩა-ქუჩა ყოველ დილამდე. <br /><br /> უკვე მთვარისთვის შვილი ვარ და უკვე პოეტიც, <br /> ღამის მგოსანი მიწოდეს და იქვე მიმაგდეს, <br /> ზე... იმდენი ფრაზა გამიფუჭდა ახლა წერის დროს, <br /> ნერვები დამაწყდა, შენთან ახლოს იქვე მივაგდე, <br /> უღრუბლო ცას და მთვარიანს რომ ერთად ვეღირსოთ, <br /> დავხეტიალობ ქუჩა-ქუჩა ყოველ დილამდე. <br /><br /> უკვე მთვარისთვის შვილი ვარ და უკვე პოეტიც, <br /> ღამის მგოსანი მიწოდეს და იქვე მიმაგდეს, <br /> ზედ დამაყარეს ლერწმისა და მუხის რტოებიც, <br /> და რაც არასდროს უკადრიათ ბოლოს იკადრეს. <br /><br /> ნელ-ნელა ვხვდები ვმარტოვდები როგორც საფლავი, <br /> როგორც ცოცხებს გადარჩენილი ბოლო ფოთოლი, <br /> აღარაფერი აღარ არის ჩემთვის ახალი, <br /> და ზეცისაკენ მივაბიჯებ სულის კოჭლობით. <br /><br /> ახლა დიდებით გაჟღენთილი ვწევარ დივანზე, <br /> მინდა მოხვიდე და დაღლილმა რამე მიშველო, <br /> სულის სიდიდის მოტივებზე რამე მიამბე, <br /> ანდაც პრიჯვარი როგორ უნდა გადავიწერო <br /><br /> ჩემამდე მოდი და თვალები ფართოდ გააღე, <br /> ნურაფერს იტყვი თორემ ალბათ გავიფანტები, <br /> გავიფანტები ციდან ცამდე უფლის კარამდე, <br /> და ბოლოს მაინც შეგეხები - ბოლო ფანტელი. <br /><br /> ისე მინდიხარ როგორც არსად მენდე არასდროს, <br /> როგორც ბაბუას წიგნებისთვის მისი სათვალე, <br /> თუ შუა ღამით გაგეღვიძა სხვისო ქალბატონ, <br /> არმოგასვენებ არასოდეს ასე ჩათვალე. <br /><br /> ასე ჩათვალე მე ვარ ავტორი ყველა კოშმარის, <br /> ყველა უძილო ღამისა და მთვარის ჭორების, <br /> არ დამინდობს და გადამთელავს მოკლე დრო-ჟამი, <br /> არავინ ვიცით ბოლო წერტილი ვის სად მოგველის. <br /><br /> ზოგჯერ ტოტებთან გაგიჟებულს ხელებ აშვერილს, <br /> ვუყურებ უმაღლეს ცასა და ამით მუდამ მაკვირვებს, <br /> ბოლოს და ბოლოს ცაში მოხვედრა არის საშველი?! <br /> და ვაკვირდები ცარიელს და ფართო ადგილებს. <br /><br /> სადაც ყოველთვის დაეტევა ჩემი სული და, <br /> სულის სიშიშვლეც გამოაჩენს ყველა ჭრილობას, <br /> ამ ცას და ვარსკვლავებს დიდი ხანი ღმერთი უვლიდა, <br /> და ყველა ვარსკვლავის ჩამოვარდა იყო გმირობა. <br /><br /> და ახლა უკვე ვარსკვლავი ვარ ცის ერთ წერტილში, <br /> რომელსაც არასდროს უწერია რამის ახდენა, <br /> გთხოვ ჩამიფიქრე და ოცნებებთან ახლოს მიმიშვი, <br /> მაგრამ არასდროს არმიწერია მისკენ გაფრენა. https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4304 ლექსები tilllindeman7 https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4304 Sat, 08 Dec 2018 22:47:17 GMT შენი თვალები გადაურჩა მხოლოდ სიბერეს, <br /> შენმა თვალებმა შეისრუტა ყველა ტკივილი, <br /> სველი თვალები მომავალში აღარ იბედებს, <br /> კვლავ გააგრძელოს სევდის წინაშე დე ჭიდილი. <br /><br /> ყოველთვის მწამდა თვალების და უფრო ცისფერის, <br /> რადგან ცის ფერი სამყარო ხომ უფრო დიდია, <br /> და ეგ თვალე... შენი თვალები გადაურჩა მხოლოდ სიბერეს, <br /> შენმა თვალებმა შეისრუტა ყველა ტკივილი, <br /> სველი თვალები მომავალში აღარ იბედებს, <br /> კვლავ გააგრძელოს სევდის წინაშე დე ჭიდილი. <br /><br /> ყოველთვის მწამდა თვალების და უფრო ცისფერის, <br /> რადგან ცის ფერი სამყარო ხომ უფრო დიდია, <br /> და ეგ თვალები სამუდამოდ ნეტავ ვისელის, <br /> შენსგარდა მგონი ყველფერი ტლუ და ფლიდია. <br /><br /> მაგ შენს თვალებში ზღვა არის და კიდევ ორი მზე, <br /> ზღვა კი ყველაფერს ნაპირისკენ გამოაყოლებს, <br /> და ეს ლექსებიც იწერება ასეთ მოტივზე, <br /> ახლა კამათლებს როგორც წესი დრო გააგორებს. <br /><br /> მე კი წავედი, აღარ მკითხო საით? როდემდე? <br /> ჩემს თვალებს აღარ შეუძლია ტანჯვის ატანა, <br /> ასე სჯობს მეთქი,დამიჯერე, ერთხელ მომენდე, <br /> და დავბრუნდები როგორც წესი ისევ პატარა. <br /><br /> ისევ მარტივად საპოვნელი, ისევ სულელი, <br /> ღვინის ბოთლით და ცრემლიანი მძიმე თვალებით, <br /> ჩემ გამოჩენას შენ სახლისწინ, ასე თუ ელი? <br /> შენთან მოვდივარ ღვინის ბოთლით და მოკრძალებით. <br /><br /> შენ დაგინახე და კვლავ უკან ნელა გავბრუნდი, <br /> გადავიღალე მაგ თვალებივით დამძიმებულით, <br /> ცრემლმ შემშრალი და გადამჭკნარი გადაგახუმდი, <br /> და ამ თვალებზე უფრო ადრე კვდება ეგ გული. <br /><br /> შენი ცისფერი უიმედო ფართო თვალები, <br /> შენი პატარა სევდიანი ჩემოდანია, <br /> აღარ იღება ჩემი სახლის უშნო კარები, <br /> ჩემმა სხეულმა <br /> ოთხ კედელში სული დალია, <br /><br /> შენი თვალები გადაურჩა მხოლოდ სიბერეს, <br /> შენმა თვალებმა შეისრუტა ყველა ტკივილი, <br /> სველი თვალები მომავალში აღარ იბედებს, <br /> კვლავ გააგრძელოს სევდის წინაშე დე ჭიდილი. https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4303 ლექსები tilllindeman7 https://poezia.auf.ge/news/2018-12-09-4303 Sat, 08 Dec 2018 22:44:42 GMT